Op de ledenvergadering van 17 mei heeft de afdeling Gouda afscheid genomen van Rietje. Na zich vele jaren als vrijwilliger voor de Diabetesvereniging Nederland(DVN) te hebben ingezet, heeft mevrouw Klingenberg-Dekker, beter bekend als Rietje, te kennen gegeven om het wat rustiger aan te willen gaan doen. Naast het bekleden van vele bestuursfuncties binnen de DVN afdeling Rotterdam, Gouda e.o. en bij het Gewest Zuid Holland heeft Rietje als ervaringsdeskundige ook veel cursussen gegeven aan lotgenoten. We gingen Rietje, deze super-actieve en bevlogen vrouw, opzoeken om haar lange vrijwilligersperiode bij de DVN eens door te nemen.
Rietje Klingenberg - Dekker Waarom stop je er mee, je bruist nog van energie?
"Dit jaar word ik 75 en de jaren gaan toch tellen. Ruim een jaar geleden heb ik aan het bestuur van de afdeling Gouda e.o. kenbaar gemaakt, dat ik de ledenvergadering in mei 2010 af wil treden. Het bestuur is gelukkig de afgelopen twee jaar versterkt met een aantal jonge enthousiaste mensen. Dat maakt het afscheid nemen gemakkelijker."
Wat bedoel je ermee dat de jaren gaan tellen?
"Naarmate je ouder wordt vergeet je wel eens wat en dat vind ik vervelend. Je ligt er dan ‘s-nachts wel eens wakker van. Dit moet ik nog doen, dat moet ik nog doen. Je wordt er soms zenuwachtig van, want je wil niets over het hoofd zien. Als ik iets doe, wil ik het goed doen."
Hoe ben je bij de DVN terecht gekomen?
"Vanaf het moment dat bij mij diabetes type 1 werd geconstateerd heb ik mij aangesloten bij de DVN. Dat is nu ruim 20 jaar geleden. Ik woonde toen met mijn man Tijs in Rotterdam. Bij de bloedbank werd geconstateerd dat ik suiker had. Een virusinfectie aan mijn alvleesklier zorgde ervoor dat ik voortaan als type 1 door het leven zou gaan. Ik ben er de persoon niet naar om bij de pakken neer te gaan zitten. Ik ben me gaan verdiepen in de problematiek van diabetes. Ik kwam bij de DVN afdeling Rotterdam en ging al snel allerlei cursussen volgen."
Waarom ging je al die cursussen volgen?
"Daar rol je gewoon in. Ik wilde in eerste instantie voor mezelf meer weten over diabetes. Ik merkte echter al snel dat anderen ook op zoek waren naar informatie. Ik heb het in me om dat dan ook uit te willen Dragen naar de medemens. Zo wilde een apothekersmaatschap in Rotterdam een inloop creëren voor o.a. diabetespatiënten. Voor die tijd was dat zeer vooruitstrevend. Iris Collewijn van het Centraal Bureau gaf mijn naam door. Ik heb toen alle certificaten behaald die er toen waren. Ik heb ook certificaten behaald om mensen te kunnen voorlichten met betrekking tot astma, gebruik van stoma’s, incontinentie en ADL hulpmiddelen. Uiteindelijk heb ik 7 jaar in deze meditheek in Rotterdam gewerkt."
Je bent maatschappelijk zeer betrokken?
"Dat is eigenlijk altijd zo geweest. "Tot wederdienst bereid" is het motto van mijn man Tijs en mij. Dat is door onze opvoeding ingegeven. Mijn ouders waren Heilsoldaat. Mijn vader zat bij de Reclassering en heeft 40 jaar mensen in de gevangenissen bezocht . Daar krijg je wel wat van mee. Als jong meisje bezocht ik de zondagsschool. Als je dan ouder wordt ga je de jongeren zelf weer Bijbelstudieles geven. Dat gaat automatisch. Achteraf besef je dat het een klein kringetje is waarin je zit. Dat ik bij de padvinderij mocht was eigenlijk al bijzonder. Daar leerde ik dat er buiten het Leger des Heils nog een heel andere wereld bestond. Daar leerde ik ook Tijs kennen."
Je hebt zelfs meegedaan aan medische experimenten?
"Klopt. Dat was medio 2001. Omdat ik sterk wisselende suikerwaarden had en moeilijk instelbaar was, vroeg mijn internist, Dr. Hoogma, of ik mee wilde doen aan het project "DiaPort". Ik heb altijd vertrouwen gehad in Dr. Hoogma. Hij is een autoriteit op het gebied van diabetes en is ook nog steeds als adviseur betrokken bij de DVN afdeling Gouda e.o.."
Hoe ging dat in zijn werk?
"Bij het DiaPort systeem loopt de insuline via een insulinepomp en een inwendig in de buikwand vastgezette kathetertje direct in de buikholte en niet onderhuids. Ik reageerde in het begin goed op het DiaPort systeem. De wisselende suikerwaarden namen af."
Hoe ging het verder?
"Er zijn risico’s als je mee doet met een experiment. Uiteindelijk ging het mis door verklevingen en een infectie. Terwijl ik doodziek werd opgenomen in het ziekenhuis en direct om Dr. Hoogma vroeg, werd er totaal niet naar me geluisterd. Het was kantje boord. Een aantal mensen hebben toen flink op hun kop gekregen van Dr. Hoogma. Verpleegkundigen in een ziekhuis waren toen niet altijd goed op de hoogte hoe om te gaan met diabetespatiënten. Wij beslissen wel wat goed voor je is, was de tendens. Die betutteling daar kan ik me echt boos om maken. Het is belangrijk dat patiënten serieus worden genomen. Je kan beter mensen stimuleren om goed op hun eigen gezondheid te letten en goed om te gaan met hun diabeteszorg. Ze zijn dan zelf verantwoordelijk voor hun doen en laten. Dat is beter dan met de handen over elkaar wachten hoe de dokter het probleem voor je oplost."
Heb je toen een claim ingediend. Zo gaat dat toch tegenwoordig?
" Dat kwam echt niet bij me op. Ik heb bewust aan het experiment meegedaan. 'Misschien dat mijn kinderen en kleinkinderen er later profijt van hebben', dat is de reden dat ik mee heb gedaan. Achteraf is DiaPort geen geschikte behandeling voor diabetes gebleken."
Hoe ben je bij de afdeling Gouda terecht gekomen?
"Mijn man was gestopt met werken en we wilden wat dichter bij onze kinderen gaan wonen. Zo zijn we verhuisd van Rotterdam naar Waddinxveen. Achteraf een goede keuze. Onze zoon Stephan, die meervoudig gehandicapt is, zat al 17 jaar in een opvang in Monster maar kon binnen een jaar worden overgeplaatst naar Waddinxveen. Daar werd een nieuw project van "Ipse de Bruggen" gestart voor opvang van verstandelijk- en meervoudig gehandicapten. Stephan voelde zich vanaf het begin direct thuis. Dat gaf ons een gerust gevoel. Het Centraal Bureau van de DVN gaf onze verhuizing door aan de afdeling Gouda e.o.."
Kun je daar wat meer over vertellen?
"Het bestuur was op dat moment al onderbezet en zo werd ik al snel cursusleider. De overige bestuursleden traden om allerlei redenen al vrij snel af en stond ik er alleen voor. Gelukkig heeft mijn man Tijs mij daarbij altijd gesteund. Ik wilde de DVN-leden in de regio Gouda niet in de steek laten. In mijn periode in Rotterdam heb ik o.a. veel samengewerkt met Bea van der Knaap, Erni Uiterwijk en Hans Kamp. Zij hebben mij in die moeilijke beginperiode in Gouda geweldig gesteund. Je inspireerde elkaar en hielp elkaar bijvoorbeeld bij de prikacties. Ik kijk daar nog altijd met plezier op terug. Zo ontstond automatisch samenwerking tussen de afdelingen Rotterdam, Den Haag en Gouda."
Een soort voorloper op de huidige herindeling?
"Eigenlijk wel ja. Ik heb geleerd om buiten je eigen grenzen te kijken. Je moet hokjesgeest vermijden."
Wat vind je van de nieuwe herindeling?
"De "afdelingen" zijn "werkgebieden" geworden. De naam verandert, maar niet de afstand. De DVN blijft dicht bij de leden de thema-avonden en lotgenotencontacten verzorgen. De afdeling Gouda e.o. wordt samengevoegd met die van Leiden en Woerden. Je kan elkaar inspireren. Zo organiseert de afdeling Gouda e.o. een stadswandeling in Oudewater. De werkgebieden Leiden en Woerden hebben al gevraagd of ze zich hierbij mogen aansluiten. Dat is toch leuk, dan kun je elkaar eens op een andere manier ontmoeten."
Misschien een rare vraag, maar gezien je leeftijd ben je niet bang voor vernieuwing?
"Je moet niet achterom kijken. De tijden veranderen en dat is ook vaak weer een uitdaging. Ik ben geen type om achter de geraniums te zitten mokken. Aanpakken, dat is mijn motto! Ik zou willen dat ik 10 jaar jonger was."
Wat betekent je man Tijs voor jouw activiteiten bij de DVN?
"Zonder Tijs was het mij niet gelukt om al die jaren het vrijwilligerswerk voor de DVN te verrichten. We zijn inmiddels ruim 56 jaar getrouwd. We hebben beiden ups en downs gekend wat onze gezondheid betreft. Tijs heeft mij altijd gesteund in wat ik doe. Hij is ook allerlei cursussen gaan volgen. Hij was ook Dipper (Diabetes Informatiepost) die de mensen kon informeren. Hij ging altijd met mij mee als ik voor de DVN op pad ging om ergens een prikactie te verzorgen. Hij heeft ook een ander karakter dan ik. Tijs kan zich met een goed boek terug trekken. Ik niet, daar ben ik te onrustig voor. De muren komen op mij af. Tijs kan altijd op een rustige manier op mij inpraten als het volgens mij allemaal weer niet snel genoeg gaat."
Wat houdt jou nog meer bezig?
"Tijs verzorgt samen met andere vrijwilligers al ruim 10 jaar lang elke zaterdag een inloop bij "Ipse de Bruggen" het opvanghuis van onze zoon. Een ontspannen ontmoetingsplek voor de bewoners onderling. Ik help hem daarbij. 10 Jaar geleden werd er naast de verzorging van de bewoners weinig georganiseerd. Samen hebben we toen aan de directie gevraagd om iets voor de bewoners te mogen doen. Het is inmiddels een groot succes en er wordt veel gebruik van gemaakt. De bewoners vinden het prachtig."
Wim Wientjes en Rietje Klingenberg, lid van verdienste Voel je je gewaardeerd?
"Je inzetten voor de medemens gaat altijd gepaard met voor- en tegenspoed. Maar met af en toe een schouderklopje, dan ga je er weer voor. Toen ik in 2004 uit handen van onze toenmalige DVN voorzitter Dr. Wim Wientjens de erepenning en speld "Lid van Verdienste" kreeg, voelde ik me zeker gewaardeerd. Vooral toen bleek dat mijn familie, bestuursleden van het Centraal Bureau en afgevaardigden van andere afdelingen uit het land in het geheim waren opgetrommeld zonder dat ik er iets wist. Als je gesteund wordt voel je je altijd gewaardeerd. Zo kon ik altijd bij Harry Roos van Sanofi-Aventis aankloppen. Vorig jaar hebben we met steun van Harry ons 60-jarig jubileum van de afdeling Gouda e.o. kunnen vieren. Dan word ik warm van vanbinnen. Dat vind ik zó leuk."
Hoe zie je de toekomst?
"Naarmate Tijs en ik ouder worden, neemt natuurlijk de zorg voor de toekomst van onze zoon Stephan toe. Hij wordt goed opgevangen, maar toch. Onze dochter Marlene zou in de toekomst die zorgtaken van ons overnemen, maar wordt nu zelf geconfronteerd met een ingrijpende ziekte. Het valt niet mee, je wordt er soms erg somber van. Maar zolang mijn gezondheid het toe laat, zal ik mij altijd zoveel mogelijk inzetten voor de medemens. Dat houd me lekker bezig en mijn kleinkinderen houden me jong. Ik blijf lid van de DVN dus ik zal regelmatig de thema-avonden blijven bezoeken."
Rietje wenst tenslotte het nieuwe bestuur veel succes toe evenals alle DVN-vrijwilligers in het land. 'Er is nog steeds veel voorlichting nodig over diabetes!', zegt Rietje met opgeheven vinger. Ton Pfaff, mei 2010